Bies & Dries are cookin', man.

Martin Schouten zag Deconstructie op woensdag 14 november in de Toneelschuur in Haarlem en schreef over onze voorstelling in zijn Theaterdagboek voor TM:

De belangrijkste voorstelling van dit jaar was ONOMTOPEE, neo-dada van Gillis Biesheuvel, Peter van den ede, Matthias de Koning, Damiaan de Schrijver en Willem de Wolf. Intelligent, melancholiek en geestig. Een uitloper daarvan is DECONSTRUCTIE, van Gillis Biesheuvel en Anouk Driessen, dat deze week in première ging in de Toneelschuur. Hun voorstelling positioneert zich nadrukkelijk in de lijn van de klassieke avant-garde, waarbij bebakent nu is verschoven van Dada naar surrealisme. Uit UN CHIEN ANDALOU van Bunuel en Dali wordt de klassieke scène vertoond van het met een scheermes doorsnijden van het oog van een vrouw, wat Biesheuvel en Driessen later ook elkaar aandoen in een film. Ook zen we Buster Keaton in FILM van Samuel Beckett, waarin de grote komiek niet wil worden gezien en schrik heeft van ogen en camera. In de eerste live teksten wordt behandeld hoe je door de blik van een ander wordt gedefinieerd en daaraan zou willen ontsnappen, een thema van Sartre. De volgende stap in het discours werd gezet door Derrida die het woord lanceerde dat als titel van de Martin Schouten, TM, december 2007, woensdag 14 november:voorstelling dient. Onttakeling dus en afstand van het begrip identiteit. Wie ben ik en waar hoor ik thuis? Geestig in beeld gebracht door dit filmpje waarmee de voorstelling opent: een lang shot uit vogelperspectief van een automobilist die probeert te parkeren op een plek die net te klein is voor zijn auto. Identiteit bestaat uit ongemak en de herinnering, vaak vervals door wendromen, aan betere tijden. Maar wat behelst die herinnering? Restanten, puin, flarden. We horen een ratatouille van teksten, ondermeer van Thomas Bernhard, de laatste grote vernieuwer van het toneel. Hoe nu verder? Dat was ook al de ondertoon van ONOMATOPEE met al die hertengeweien en andere typische Bernhard-requisieten. Wat moet je met die oude rommel? De soundtrack van DECONSTRUCTIE bevat klassieke songs als IT’S A WONDERFUL WORLD, maar nu eens niet gezonden door Louis Armstrong, en OVER THE RAINBOW, nu eens niet gezonden door Judy Garland. Door wie dan wel? Geen idee, maar die liedjes klonken als nieuw, ah ja, dat kun je doen met oude rommel. Het decor bestaat uit opgestapelde delen van wat een speelvloer moet zijn geweest, een beschilderd achterdoek dat in stukken uiteenvalt en een machtig wisselwachters apparaat waarmee Biesheuvel de lichtstanden en het geluid regelt. Plus nog een boel zooi waar hij doorheen dart als een entertainende spullenbaas, terzijde gestaan door zijn lieftallige assistente, ja, het klassieke variété is nooit ver weg. ONOMATOPEE had ook een hoog variétégehalte, maar dat was een mannenvoorstelling en nu er een vrouw meedoet krijg je vanzelf een andere inhoud. Zij bakt en kookt eitjes, de symboliek is evident, en daar maakt ze een rommeltje van terwijl mij een variant te binnen schoot op een bekend versje: een voorstelling maken is net koken, je pleurt maar wat in de pan als je koken kan. Bies& Dries are cookin’, man.

Martin Schouten, TM, december 2007