Feest waarop niets te vieren valt

de Volkskrant, 11 september 2000 - door Hein Janssen

Leuk gezellig en lekker. Die drie woorden vatten volgens de acteurs van de voorstelling Entertainment de huidige samenleving samen. Als het maar leuk, gezellig en lekker is.Tot wat voor frustraties die hedonistische levenshouding leidt, laten ze zien in een muziektheaterproductie die is gesitueerd rond het vijfjarig huwelijksfeest van een stel dat, wat je zou kunnen noemen, tot de nieuwe rijken behoort.Althans zo gedragen zij en hun gasten zich: brallerig, oppervlakkig, gekleed in smetteloze kleding. Het publiek zit op houten tribunes rondom de feestvierders, allemaal vroege dertigers die worden aangevoerd door een heuse Master of Ceremonies.Voor de gelegenheid is Club de Ville bij de Westergasfabriek in Amsterdam (samen met Orkater coproducent van Entertainment) omgebouwd tot een klassieke feestzaal: feestverlichting in de nok, een echt orkest op het podium.Het feest als decor voor smeulende conflicten, het is in het theater al vaak te zien geweest. Party time van Pinter, De Burgermansbruiloft van Brecht, Wilde Lea van de Blauwe Maandag Compagnie - allemaal stukken waarin na afloop de serpentines en de harten gebroken waren.In Entertainment is van meet af aan duidelijk dat er hier helemaal niets te vieren valt. Niet alleen het jubilerende echtpaar, maar ook de gasten zijn zwaar verveeld en uiten dat in een tekst die nog het beste als poëzie van de moderne levenspijn kan worden geduid. ‘Vijf jaar tieten, vijf jaar kut en vijf jaar kont’, zo wordt dit lustrum samengevat.Dood Paard-acteur Gillis Biesheuvel schreef de tekst voor Entertainment, Maarten Ornstein van de jazzformatie Sfeq componeerde daarbij de muziek. Zo eenduidig en mager het stuk inhoudelijk is, zo rijk is de muziek en vooral de samenwerking tussen acteurs en muzikanten. Ornsteins muziek wordt live gespeeld door een vijfkoppig combo dat excelleert in moderne jazz met funky invloeden. Het is muziek die het niet alleen de handelingen maar vooral de acteurs aanvuurt, stuurt, afremt, van accenten voorziet en kalmeert.De acteurs plaatsen hun tekst soms op de noten, niet als zangers maar als sprekers. Dat is mooi om naar te luisteren, evenals naar de enkele solo’s die het orkest voor zijn rekening neemt. De toneelstukjes tussendoor - brallerig, mannengeklets, zweverige vrouwenpraat - illustreren een zorgwekkend gebrek aan diepte. En ga ons nou niet wijsmaken dat dat nou net de bedoeling is! Alleen als Jacob Derwig even uit zijn rol van ceremoniemeester stapt om een meisje op de tribune zijn eeuwige liefde te verklaren, veert het drama op. Wonderlijk te ervaren hoe een voorstelling dan ineens gaat leven en het publiek lichtjes in de ogen krijgt.Halverwege de avond wordt een spelletje Bingo met het publiek gespeeld (prijzen: een glas bier of een taart) - bedoeld als heftig anti-amusement. Het toont maar weer eens aan hoe moeilijk het parodiëren van de alledaagsheid is, als je in wezen vindt dat je erboven staat.Als vaker bij voorstellingen in de sferen van Dood Paard en ‘t Barre Land is niet helemaal duidelijk of de acteurs namens zichzelf of namens hun personages op het podium staan. Soms levert dat een intrigerende dubbelheid op, hier helaas alleen maar gedoe. Na afloop van Entertainment is er op vrijdag en zaterdag echt feest, met bands en dj’s. Dat is een buitengewoon sympathiek uitganspunt.