Het leuke van een kladboek is dat het nog leeg is

Isabel Reker van de Sap-site interviewde Vincent van den Berg over de nieuwe voorstelling Klad. Hieronder de tekst, maar op de Sapsite staan er nog leuke foto's bij!

“Het leuke van een kladboek is dat het nog leeg is. Dat je elke keer opnieuw kan beginnen. Je slaat hem om, je begint weer opnieuw.”

’t Barre Land maakt al sinds 1990 toneelvoorstellingen. Het gezelschap is in Utrecht ontstaan. De Snijzaal, het atelier, podium en open café van ’t Barre Land, is een prachtig monumentaal pand vlak achter de Biltstraat. Vincent van den Berg, toneelspeler bij ’t Barre Land, vertelt Sapsite over hun geschiedenis, hun visie en hun nieuwe voorstelling Klad.

Drie onderdelen
’t Barre Land is één van de weinige toneelgezelschappen die al hun voorstellingen op het repertoire laat staan. Vincent legt uit dat er drie onderdelen zijn waaruit het werk van een toneelensemble bestaat. “Dat is één, het maken van nieuw werk, zoals Klad nu en hiervoor Koning Lear. Dat is eigenlijk de basis. Maar wat er verder bij komt, zijn de voorstellingen die je ooit hebt gemaakt en die je weer herneemt. Of door blijft spelen, dat die met je ontwikkeling door blijven groeien en veranderen.”

Vluchtig
Omdat ’t Barre Land dit erg belangrijk vindt, hebben ze repertoire vereniging de Veere opgericht. “Toneel is zo vluchtig, hè. Het is nu, en daarna is het niet meer. En eigenlijk is de enige manier om op een bepaalde manier weer terug te kijken, en ook te reflecteren op toneel, door een repertoire te spelen. Dat wordt nog heel weinig gedaan. Dat is heel erg jammer, omdat daarmee zelfs het vak toneelspelen zo vluchtig wordt. En zo aan modegrillen onderhevig lijkt, soms. Daar houden wij niet zo van.”

Het derde onderdeel is wat ’t Barre Land Studio noemt. “Samenwerken met andere mensen, lesgeven, doorgeven van de verworvenheden, delen van de ruimte, van de spullen. Dat is ook een onderdeel waar we veel tijd en energie in steken.”

Fragmenten
Klad, de nieuwe voorstelling van het toneelgezelschap, is geïnspireerd op de Sudelbücher (Kladboeken) van Georg Christoph Lichtenberg. De meeste toneelstukken gaan uit van een verhaal. Klad is fragmentarisch, een veel experimentelere manier van toneelspelen. “We hebben deze voorstelling Klad genoemd, omdat we zoveel mogelijk ruimte wilden geven aan ideeën en wensen, die nog niet volledig uitgekristalliseerd hoefden te zijn. Zoals een kladboek. Er schiet je iets te binnen, je schrijft het op, je denkt daar kan ik wat mee, dat wordt later nog wel iets.”

De bedoeling van een kunstwerk
Wat er tijdens Klad op het toneel gaat gebeuren, is voor alle partijen nog een verrassing. “Ik vertel nu alleen maar de motieven en onze kant. Het zou heel goed kunnen dat als je straks komt kijken, je er toch een verhaal van maakt. En dat je ons toch als personages ziet. En dat misschien de motieven en de inhoud net zo raadselachtig zijn of verborgen blijken, terwijl die voor ons op dit moment uitgangspunt zijn.”

Het theatergezelschap wil genoeg ruimte voor interpretatie van het publiek laten. “Dat is misschien wel de bedoeling van een kunstwerk. Tenminste, wel zoals wij het willen maken. Het is nooit onze bedoeling geweest om onze visie, mening of esthetiek door iemand z’n strot te douwen.”

Nieuwe fase
Nu ’t Barre Land geen subsidie meer krijgt, is de toekomst nog onduidelijk. “We zijn wel van plan om door te werken, alleen hoe we aan onze middelen en onze ruimte komen, dat weten we nog niet precies. Dat zal de tijd gaan leren. Dat zal niet makkelijk zijn. Maar ja, dat wordt gewoon de nieuwe fase.”

Meer over: