Levensgevaarlijke kaasplankjes

Volkskrant, 28 maart 2009 - Vincent Kouters

Wie op een feestje kaas serveert op muizenvallen, heeft een absurd gevoel voor humor. Precies het soort humor dat prevaleert in de collagevoorstelling I think we are in Rats’ Alley van het Utrechtse theatercollectief ’t Barre Land. Nadat een van de personages de levensgevaarlijke kaasplankjes heeft uitgedeeld, proberen de anderen angstig met hun tong het blokje kaas in hun mond te manoeuvreren. Het is een van de leukste scènes.

Niet dat het verder ergens op slaat. Maar dat is ook niet de bedoeling. Het is slechts een scène in een voorstelling die bestaat uit improvisaties, sketches en citaten uit een wereldomvattend theaterrepertoire, zoals vaker bij ‘t Barre Land. Zo beginnen ze met twee personages die in afwachting van hun bezoek een onzinnig gesprek voeren dat Becketts Wachten op Godot in herinnering roept. Als de twee gasten aankomen, wordt de toeschouwer getrakteerd op stukjes Who’s Afraid of Virgina Woolf van Edward Albee. Later komt Tiresias, de Griekse blinde ziener, nog voorbij en zo gaat het maar door. I think we are in Rats’ Alley zet de toeschouwer die het allemaal probeert te interpreteren telkens op het verkeerde been. De titel bijvoorbeeld is een regel uit T.S. Eliots The Waste Land, het gedicht waar de groep zijn naam aan ontleent, dat verder niet wordt aangehaald.

De voorstelling lijkt zo bezien vooral interessant voor de ingewijde theaterbezoeker, of even fanatieke theaterwetenschappers als de Barre Landers zelf. Bij wijze van voorzet vragen de acteurs elkaar na ieder citaat: ‘Waar was dat ook alweer uit?’

Ware het niet dat een aantal slapstickachtige intermezzo’s voor de nodige verstrooiing zorgen. Deze zijn soms grappig, zoals de genoemde kaasscène, maar minstens even vaak ook verschrikkelijk flauw. Neppistolen, uit elkaar vallende stoelen, tomaten en een emmer water zijn enkele van de gebruikte attributen. Het hangt kortom volledig van de acteurs af of een grap lukt of niet. Sommige hebben daar meer aanleg voor dan anderen. Martijn Nieuwerf met zijn droge humor en Ingejan Ligthart Schenk met zijn haast clowneske motoriek komen met zit soort grappen en grollen goed weg. Een hoogtepunt is Schenks energieke cocktailbarscène.

I think we are in Rats’ Alley is een voorstelling vol ideetjes, leuk en minder leuke, geslaagde en minder geslaagde, waar niet iedereen even blij van zal worden. Theater voor insiders, absoluut, maar wel met een paar ongehoord goede kwinkslagen.