Neusblog 2

Arian "Een week als vele andere … Elf uur. Koffie. Broodje. Sigaretje. Tekst lezen.

Een beetje bodypercussie (je weet wel, slaan op je lichaam zodat er een ritme en blauwe plekken ontstaan) om te kijken of dat misschien een leuke manier is om aan te geven wanneer de Neushoorn langs komt.

Disco_BLvrachtwagen
Maar dan gebeurt het volgende: plotsklaps wordt een gigantische vrachtwagen voorgereden die ingeladen moet worden met ’t decor en technische middelen voor de voorstelling van Margijn en Vincent (mej.Else-lt.Gustl). Er ontstaat bij ons direct paniek! “Inladen, inladen... Daar hebben wíj personeel voor!” roept een verwaande acteur. Maar bij ’t Barre Land, doen ze dat soort dingen altijd met z'n allen. ’n Schok, een sidderende golf gaat door ons heen ... Na even afwachtend met een kledingstuk en een stoel in de hand te staan, beginnen we aan onze eerste treden richting de vrachtwagen. En zoals het een verwaand acteur betaamd, is er al snel iemand die voorwendt gewond te zijn en moet een pleister en een kusje van Simone - die buiten een pleister en een kusje ook een mitella aanlegt en z’n been in het gips giet.
Nadat de vrachtwagen is ingeladen, gaan we weer verder; over welke scène moet worden vervangen, met wat en hoe we bepaalde rollen interessanter kunnen maken. En we spreken af dat we vanaf nu af aan steeds een nieuwe scène zullen bedenken voor de volgende dag.
De rest van de dag besteden we aan het lezen van teksten van schrijvers van de HKU die ’s avonds lezen tijdens de zogeheten Werkplaats-bijeenkomsten. De schrijvers in spé kunnen op die manier horen (en zien) of hun teksten 'werken'.

Dinsdag om tien uur ’s ochtends bij Theater Kikker. Wij vinden het heel gek om daar af te spreken en ook nog zo vreselijk vroeg, maar goed het zal wel. Komen we daar aan, staat die vrachtwagen van gister er weer. Moeten alle spullen er weer uit! Gelukkig is Simone zo slim om werkhandschoenen mee te nemen voor onze tere acteurshandjes. Eenmaal terug in de Snijzaal begonnen we de scènes die we hadden bedacht te spelen... nou ja, te spelen... Te proberen... te spelen... We waren zo van slag van het werk dat we hadden verricht, dat spelen er eventjes een beetje bij inschoot.

De rest van de week is vrijwel het zelfde. Veel scènes uitgeprobeerd, gepraat over “Waar de neushoorn voor staat”. De hogere thematieken uit het stuk naar boven gelicht en uit het stuk gemieterd. Prachtige volzinnen geformuleerd zoals “Pas als je weet wie je zelf bent, kan je met de massa mee...” en “Twee koffie, ober...”.
We proberen verschillende scènes wat fysieker te maken. Ideeën zat. Alleen het stuk is nog niet af. We hebben het over Extra Rollen, zoals een monoloog voor de brandweerman en de logicus; over hoe een neushoorn zich manifesteert (da’s een duur woord voor “Hoe laten we aan het publiek merken dat er een neushoorn voorbij dendert”). En we komen erachter dat de neushoorn niet speciaal iets naars hoeft te zijn. Maar juist leuke en slechte kanten moet hebben. Dus een neushoorn met een feestmuts op en een fles cyaankali is z’n poot.

Vrijdag is alweer de laatste dag van de repetieweek. Er worden ’s ochtends heel veel ideeën voor scènes geopperd. En we proberen ook de caféscene (dat is het eerste bedrijf) al improviserend vorm te geven. Maar we moeten nog veel leren. Over spelen, over luisteren en over vrachtwagens ...

Meer over: