Op zoek naar de kern van Willem Wittkampfs gedachtenspinsels

De Volkskrant - 11 juni 2009, Karin Veraart

Het begint bij de tekst. Voor hun Nieuwste Vaudeville, zoals ze het noemen, putte Dertien Rijen uit het werk van Willem Wittkampf (1924-1992), journalist die tussen medio jaren vijftig en eind jaren zestig bekendheid verwierf met grote interviews in Het Parool en met zijn specifieke stijl –die het midden hield tussen spreek- en schrijftaal –een volgende generatie collega’s zou beïnvloeden. Wat Wittkampf ook deed: hij sprak voornamelijk met onbekende Nederlanders. Dat was toen allemaal vrij ongekend, maar de lezer van nu kijkt er niet meer van op. Net zomin als van de verhalen die die mensen toen te vertellen hadden, blijkt nu uit de voorstelling van Dertien Rijen, de naam waaronder theatergroepen ’t Barre land en Discordia, aangevuld met spelers uit bevriende/verwante gezelschappen, jaarlijks samenkomen om een productie te maken, speels, losjes en liefst verrassend.

Front page of De Volkskrant on 5 January 2008

Image via Wikipedia

Maar bij de keuze van de tekst gaat het al mis. Wittkampfs notities, gedachtenspinsels en uiteenzettingen doen gedateerd aan; ongetwijfeld heeft Dertien Rijen zich terdege in het materiaal verdiept, maar spannend theater levert het niet op. Dat heeft ook te maken met de presentatie. Bij Dertien Rijen zijn we als publiek wel gewend deelgenoot te zijn van het maakproces: een voorstelling is soms nog niet helemaal af, er rammelt weleens wat, er wordt nog gezocht naar de ultieme vorm, maar dat is niet erg, sterker, dat kan best interessant zijn. Maar bij hun Nieuwste Vaudevillelijkt die zoektocht welhaast tot kern van de voorstelling verheven. Het resultaat is een rommelig, vaak slecht verstaanbaar en onsamenhangend gedoetje dat snel begint te irriteren, ook al omdat je weet dat het merendeel van deze acteurs echt tot veel meer in staat is.

Reblog this post [with Zemanta]