't Barre Land brengt het op stuk eigen, schijnbaar laconieke wijze.

Karin Veraart besprak voor De Volkskrant van zaterdag 26 november 2011 de voorstelling van 23 november in Theater Kikker.

Er komen mensen binnen, er gaan mensen weg, gesprekken gaan over komen en gaan, over hoe lang iemand blijft - je blijft toch wel -, hoe lang iemand is weggeweest, wat er is gebeurd in de tussentijd en wat er daarvoor ook alweer aan de hand was. En ook over wat er komen gaat: weggaan. Of blijven, maar nee toch eerder vertrekken, misschien voorgoed.

De Oostenrijkse schrijver Arthur Schnitzler schreef begin 20ste eeuw het stuk dat in 1904 zijn première beleefde als De eenzame weg. Daarin pakte hij twee thema's samen waarvoor hij in verschillende periodes aparte aantekeningen had gemaakt: een verhaallijn over vrienden die langs elkaar heen leven en eentje over een vader-zoonrelatie, die complexer lijkt dan eerst gedacht. Het Utrechtse collectief 't Barre Land vertaalde en speelt nu Schnitzlers stuk, waarbij het de werktitel ook opneemt in de naam van de voorstelling: De Egoïsten.

Oostenrijkse kunstenaars mogen zich verheugen in aandacht dezer dagen; zo speelt gezelschap De Warme Winkel een hele 'Weense Herfst', brengt Guy Cassiers Man zonder eigenschappen en is ook repertoireclub De Veere paraat met bijzondere 'Oostenrijkse' voorstellingen als Der Theatermacher en De president.

De liefde van de Barrelanders voor Schnitzler is evenwel een oude vertrouwde en met deze nieuwste voegen ze weer een mooie voorstelling aan hun rijtje toe. Uiteraard nemen ze niet voor niets de werktitel in hun fraaie bewerking op: hier staat een stel personages dat vooral met zichzelf bezig is, en dat niet zelden op een confronterende manier. Omdat het zo terloops is, en zo akelig herkenbaar.

Een moeder is ziek, de dochter wendt zich af, de vader zoekt zijn heil buiten de deur. Vrienden komen langs, maar eigenlijk wil iedereen ook direct weer weg. Herinneringen aan vroeger worden opgehaald als redding voor het heden, maar overtuigen daarin niet. Vluchtigheid wordt omarmd, iets of iemand anders uitdrukkelijk niet, angst voor contact regeert.

't Barre Land brengt het op eigen, schijnbaar laconieke wijze, een loopje hier, een gebaar daar, een fraai-effectieve vondst met een fluitketel of een tapijt. Op enig moment tijdens een iets te monotoon gebrachte monoloog komt er even een dip, maar de voorstelling herpakt zich en eindigt genadeloos. Mooi.