Gustl en Else kennen elkaar niet. Dat kan ook helemaal niet, want het zijn personages uit twee verschillende verhalen. Twee als novelle verschenen monologen van de Oostenrijkse auteur Arthur Schnitzler, die met een tussenpose van 24 jaar zijn verschenen: Leutnant Gustl (1900) en Fräulein Else (1924). Theatercollectief ‘t Barre Land brengt nu beide personages samen in de mooie sobere voorstelling lt. Gustl – mej. Else.
Op geraffineerde wijze gaan ze met elkaar in gesprek, deze twee met de gedachte aan zelfmoord spelende personages. Niet door met elkaar te praten. De twee streams of consciousness blijven als zodanig gehandhaafd en worden door Vincent van den Berg en Margijn Bosch zeer
beeldend uitgesproken. Door en tegen elkaar, maar zonder dat deze twee verschillende werelden – waar een wereldoorlog tussen zit - zich ooit met elkaar vermengen.
Gustl en Else communiceren alleen door middel van lichaamstaal: een fronsende blik, een bevestigend knikje of een gelukzalige omhelzing maken duidelijk dat ze elkaar wel kunnen horen en zien, maar niets terug kunnen zeggen. Ze zijn elkaars spiegelbeeld, net zoals de twee verhalen dat zijn.
Op een prachtig subtiele manier laten Bosch en Van den Berg - die ook de teksten vertaalden en bewerkten - zien dat deze twee eenzame en tamelijk verwarde jonge mensen dezelfde noodlottige gedachtegang hebben. Allebei worden ze vernederd. De door zichzelf zeer hoog geachte officier wordt beledigd door een simpele banketbakker, en de labiele juffrouw Else wordt gevraagd haar lichaam verkopen om haar vaders schulden af te betalen.
De ongeremde gedachten en denkbeelden van deze twee gekwelde zielen houden zich vooral op in de overlappende domeinen van de dood en erotiek. Vooral Margijn Bosch weet treffend Else’s weltschmerz te combineren met een springerige naïviteit en een sterke promiscuïteit. Naakt onder alleen een zwarte mantel fulmineert ze tegen haar omgeving en familie, die oneerbare dingen van haar verlangen. Tegelijk ziet ze de absurditeit ervan in, en fascineert het haar in hoge mate. Bosch maakt de jonge juffrouw Else werkelijk menselijk, en zo mooi tragisch.
Aldus Vincent Kouters in de Volkskrant van woensdag 27 februari 2008