Lees de tekst alvorens te beginnen.
Op een foto vijf handen, één stoel en zes toneelspelers, (waaronder) één wiens hoofd is verscholen achter een kwast en die in 2007 een tekst speelde van Georges Perec met de titel Wat voor brommertje met verchroomd stuur achter op de binnenplaats?
* noteer seizoensopening waarin op de resten van voorbije seizoenen suggesties voor het komende worden geserveerd
Lees verder »
Wat een verfijnde kwelling - geboeid gehouden worden zonder ooit echt helderheid te krijgen.
(Guildenstern, 1e bedrijf)
In de coulissen van Shakespeare’s Hamlet voltrekt zich een acteursnachtmerrie. Rosencrantz en Guildenstern wachten op een aanwijzing in een drama waarvan iedereen de plot kent behalve zijzelf. Ze komen oog in oog met de grenzen van de waarschijnlijkheid; de oude toneelspeler die zijn rol kent in deze theatermachine; de onmogelijkheid om in hoofd- of bijrollen te denken als het om het werkelijke leven gaat. Kop of munt. Lees verder »
Negentig jaar nadat op 11 november 1918 in een treinwagon bij Compiègne Duitsland en de geallieerden de Wapenstilstand tekenden, verschijnt voor het eerst in het Nederlands de integrale vertaling van De laatste dagen der mensheid van Karl Kraus (1874-1936). ‘t Barre Land viert deze historische gebeurtenissen met een uitvoering van deze grootse Eerste Wereld-oorlog satire en geeft voorstellingen in Nederland en België. De laatste dagen der mensheid is het omvangrijkste toneelstuk dat ooit is geschreven, met de meeste rollen, de meeste dialecten en de meeste scènewisselingen. Het behandelt in vijf bedrijven de vijf oorlogs jaren en speelt zich af op de straten van Wenen en Berlijn, in de loopgraven en veldhospitalen, theaters en onderzeeers. Lees verder »
Ik wandelde snel al zingend en blaffend,
en ik weet niet of mijn zingen als blaffen klonk,
of mijn blaffen als zingen.
Dit verbluffende verhaal van de schrijver Stefan Themerson, waarin politiemannen de karaktermoordenaar van Friedrich Nietsche zoeken, maar het afleggen tegen pratende honden, wordt gebracht door acteur Ingejan Ligthart Schenk, met levende muziek van Roald van Oosten (Caesar, Ghost Trucker) en de papieren creaturen van de Armeense beeldend kunstenaar Karen Sargsyan (winnaar Thieme Award 2007) als tegenspelers.
Wooff! Wooff!... had eerder veel succes in de Galerie Juliètte Jongma in Amsterdam. Deze performance zal onregelmatig te zien zijn in galeries, concertzalen, en theaters in binnen- en buitenland. Lees verder »
Michael Willöfer maakte een fotografisch verslag van Dertien Rijen in de Brakke Grond. Hij maakte foto's op de tweede, de derde, de vijfde, de zesde, de achtste, de elfde en de laatste twaalfde avond. Lees verder »
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
De acteurs zitten achterin de zaal, met de rug naar het publiek. Het is net als de eerste keer en ik ben blij, want ik vind het beeld mooi en treffend, ik weet niet waarom. De linkerwand baadt in het licht, de suggestie van enorme hoogte/diepte. Er klinkt geroezemoes, het geroezemoes dat normaal op de tribune plaatsvindt, maar ditmaal komt het van de spelers, wij zijn muisstil.
Iemand maakt zich los van de groep en komt naar voren, kijkt heen en weer. Een ander volgt, maakt zijn haar nat in een teil. Iemand schrijft met een krijtje een lijst op de wand, terwijl hij ondertussen een andere kant op kijkt. Een actrice gooit een flesje water in een tinnen bakje, blaast erin en gaat op haar rug liggen. Lees verder »
Er is altijd wel iets dat je ...
Flarden. ‘Kunnen ze erin?’ ‘Wir haben eine neue Apfelstrudel.’ ‘Waar is Annie?' ‘Hé, het decor van gisteren staat er nog.’ ‘Het is een tragedie, hè.’ ‘Ja, gaat die zaal nog open of niet?’ ‘Wij zijn al begonnen!’ ‘God Kouwenhoven waar was je weer?’ ‘Heeft iedereen z’n spullen al?’ ‘In het midden, twee hup!’ ‘Zaal open!’ ‘Ughe ughe ugh!’
- Ik zie, ik zie een vlot. We zitten op een vlot. Dat kan niet anders. Ja het moet een vlot zijn. Een vlot van eikenhout of een ander soort hout. Hoog is de hemel. Er is water. Dat is de zee. Er is een storm. Lees verder »
