De namiddag van meneer Andesmas

Over Mauerschau

‘Je kan immers alles begrijpen en alles inzien, alle onmogelijkheden en stenen muren, en je toch met geen enkele muur willen verzoenen, omdat het je tegen de borst stuit om het domweg te moeten aanvaarden. En als je dan logisch nadenkt kom je er onvermijdelijk achter dat het op een of andere manier je eigen schuld is. Die muur staat daar voornamelijk omdat jij hem zo ziet.’ (Aantekeningen uit het ondergrondse, Dostojevski).  Lees verder »

De tragiek van het wachten

Meneer Andesmas wacht op een aannemer die voor hem een terras zal bouwen met uitzicht over het dorp en over de zee. Hij ziet dorpsplein, beneden. Het is feest. Er wordt gedanst. En de aannemer komt niet opdagen. Hij zou om half vier komen en het is al vier uur. Meneer Andesmas heeft de tijd. Het is nog lang niet donker en straks zal zijn dochter hem komen ophalen.  Lees verder »

De namiddag van meneer Andesmas - van Marguerite Duras

De oude meneer Andesmas zit te wachten op de berg voor het huis dat hij gekocht heeft voor zijn dochter. Hij heeft een afspraak over de aanleg van een terras. Flarden muziek klinken van het dorpsplein. Beneden in het dal danst de aannemer met zijn dochter.

‘Ziet ze werkelijk haar kind, dat in de zon en het stof van het plein zoekt naar haar herinnering? “Zo lang ze zoekt,” zegt ze, “is ze niet ongelukkig. Pas als ze iets vindt wordt ze ongerust, als ze vindt wat ze zoekt en ze herinnert zich dat ze het helemaal vergeten was.” ‘

In de novelle De namiddag van meneer Andesmas zoomt schrijfster Marguerite Duras koelbloedig in, zet de tijd bijna stil en geeft een dorpsdrama universele lading.  Lees verder »