Martin Schouten zag Gebruiksaanwijzing: ed. 4 op woensdag 29 september in Frascati 2 in Amsterdam en schreef over onze voorstelling in zijn Theaterdagboek voor TM van november 2010:
Opdringerigheid of het ontbreken daarvan, zou dat tegenwoordig niet het voornaamste verschil zijn tussen slecht toneel en wel te pruimen verrichtingen op de speelvloer?
Emoties en meningen, daar gaat het dan over. Men wil me ontroeren, laten lachen of duidelijk maken dat antisemitisme verwerpelijk is. Zo wil ik niet behandeld worden en ik ervaar het als onbeschaafd dat ik niet zelf de vrijheid heb om zelf uit te maken of iets me raakt, vermaakt of juist treft. Dergelijke gedachten kwamen langs bij het zien van Gebruiksaanwijzing door 't Barre Land. Een kleine voorstelling, verwijzend naar de roman Het leven een gebruiksaanwijzing van Georges Perec en ander werk van zijn hand, terwijl er ook gerefereerd wordt aan Walter Benjamins Passagenwerk. Toch geen overladen voorstelling. Er zat veel lucht in, veel stilte en veel onverstaanbaar gemompel, plus van elke anekdotiek ontdane acts als een verkleedpartij, het verplaatsen van een ladder en het telefonisch ontvangen van een fagotsolo. Leuk? Dat mocht je helemaal zelf uitmaken, een weldadig verschil met het lach-of-ik-schiet van De wijze kater. Ontroerend? Ook dat was aan de toeschouwer. De verwerpelijkheid van het antisemitisme werd teroops aangestipt door Benjamin te combineren met Perec, allebei Joden met een smartelijke biografie. Die geschiedenis moet je wel kennen, maar 't Barre Land gaat ervan uit dat het speelt voor een intelligent publiek. Dat gaf een enorme vrijheid in mijn hoofd, dat bij een wel erg lange onverstaanbare monoloog ging dagdromen over het gebruik dat ik de komende dagen van mijn leven zou kunnen maken.