Als toneelspeler en dramaturg zit je voor je het weet vast in de gevangenis van je eigen interpretaties. Je denkt dat het nooit verandert. Er is die doodsangst dat je nooit verder zal komen met de tekst dan wat je kunt bevatten en het is verrukkelijk dat het uiteindelijk niet zo is. Dat je mee verandert. Zonder daar een breekijzer in te zetten, zonder daar ingewikkelde interpretaties bij te denken heb je gewoon iets anders gemaakt in de tijd dat je het niet hebt behandeld. Er is iets doorgegaan. Je haalt een herinnering op en tegelijk verbreed je die... (Fragment uit een interview van Marianne van Kerkhoven en Sigrid Bousset met Jan Joris Lamers op 4 februari 1991)