de Volkskrant, 1 oktober 2007 - Karin Veraart
Het heeft de naam een van de mooiste verblijven van de familie d'Este te zijn geweest: Belriguardo, een lustslot even buiten het Noord-Italiaanse Ferrara. Als prinses Leonore d'Este en haar vriendin gravin Leonore Sanvitale aan het begin van Torquato Tasso al pratend door de tuin lopen, zie je het voor je: weelde waarin het goed toeven is.
Torquato Tasso van Johann Wolfgang van Goethe speelt aan het hof van hertog Alfons II (d'Este). Een machtig man die zich heef ontfermd over de dichter Tasso; een gebruikelijke gang van zaken in de Renaissance, waarin een mecenaat een vorst extra aanzien verschafte. Goethe schreef het toen hij zelf aan het hof van Weimar verbleef, en paralellen zag tussen Tasso en hemzelf - niet in de laatste plaats met betrekking tot de relatie van de kunstenaar ten opzichte van zijn mecenas. Het werd een belangrijk thema van zijn stuk.
't Barre Land maakte tien jaar geleden indruk met Torquato Tasso en besloot het vorig seizoen (in fraaie nieuwe vertaling) weer op repertoire te nemen; dit seizoen gaat het op tournee. Het is een sobere enscenering, zoals we die kennen van deze groep: slechts een mooie houten wand als decor, wat subtiele belichting, de nadruk ligt op de tekst. Daar willen de Barre Landers nog wel eens wat slordig in zijn, voorstellingen zijn soms nog niet helemaal 'af' als ze ermee naar buiten komen - maar aan dat euvel lijdt deze Tasso helemaal niet.
De dichter van acteur Martijn Nieuwerf is een mooie geestdriftige te tegelijk hovaardige figuur, en eigenlijk alle personages om hem heen worden goed neergezet. Dus ja, de moeite waard, deze voorstelling, een mooie comeback zo.