't Barre Land; toneelspelersgezelschap.

Meneer Andesmas wacht op een aannemer die voor hem een terras zal bouwen met uitzicht over het dorp en over de zee. Hij ziet dorpsplein, beneden. Het is feest. Er wordt gedanst. En de aannemer komt niet opdagen. Hij zou om half vier komen en het is al vier uur. Meneer Andesmas heeft de tijd. Het is nog lang niet donker en straks zal zijn dochter hem komen ophalen.  Lees verder »

Tom Helmer, dramaturg en medeoprichter van Opium voor het Volk trok deze zomer de grote zaal van de Utrechtse Stadsschouwburg in om verslag uit te brengen van de barrelandvierdaagse Mauerschau.
In het artikel Mauerschau, vier dagen repertoire door 't Barre Land- Over de vruchtbaarheid van het ondoorgrondelijke probeert hij uit te vissen waar 't Barre Land de laatste jaren op uit is geweest. Over repertoire houden, het verband tussen Marguerite Duras en sherry, de formule 2x2=5 en tekeningen als soepogen.

Zeven Hamlets, zeven Ophelia’s, iedereen speelt alle rollen. Of beter gezegd, er zijn geen rollen, iedereen speelt Shakespeare. Dat is de essentie van de Hamlet die ’t Barre Land maakt in samenwerking met het Brusselse Kaaitheater. Voor deze ene keer liet het collectief zich regisseren, door zielsverwant Jan Ritsema. Ritsema wil dat alle aandacht naar de tekst van William Shakespeare gaat, gezuiverd van interpretaties, actualisering, psychologie, geacteer. Hij behandelt Hamlet niet zozeer als een toneelstuk, maar als een ‘essay over zijn en schijn’. Hij wil de gedachtegang van Shakespeare laten zien, als een ‘denken in
het openbaar’. Hiervoor liet hij door het Amsterdamse schrijversduo
Erik Bindervoet en Robbert-Jan Henkes een nieuwe, even vlotte als  Lees verder »

Het Utrechtse theatercollectief ’t Barre Land houdt van debuutwerken van befaamde auteurs. Anton Tsjechovs breedvoerige ‘Platonov’ is hier een typisch voorbeeld van. ’t Barre Land kneedt het stuk tot een zeer hechte voorstelling, maar heeft het juiste evenwicht tussen komedie en tragedie nog niet gevonden.
Met ‘Langs de grote weg’ proefde ’t Barre Land in 1998 voor het eerst van Tsjechov (1860-1904). ‘Platonov’ is een nog vroeger stuk. Tsjechov schreef het op z’n 21ste, maar liet het weer in een lade verdwijnen na een afwijzende reactie. Pas twintig jaar na zijn dood dook het weer op: een ware ontdekking, want afgezien van de breedvoerigheid, kan het stuk weinig verweten worden. De vitaliteit van ‘Platonov’ ontbreekt zelfs in Tsjechovs latere werk.  Lees verder »

Platonov, de titelfiguur uit Tsjechovs eerste grote toneelwerk, kan niet tegen onwaarachtigheid. Temeer uit onvrede met zichzelf rebelleert hij met name tegen iedereen ten huize van de jonge weduwe Anna Petrovna. Na zijn universitaire studie heeft hij het niet verder gebracht dan dorpsonderwijzer. Als intellectueel is hij getrouwd met een goedhartige, maar eenvoudige van geest. “Zij is dom en ik ben een zak,” typeert hij dit huwelijk.
Door zijn soms beledigende en schofferende aansporingen om meer van het leven te maken oefent hij juist een magnetische aantrekkingskracht uit op de vele gasten in het landhuis van Petrovna. Vooral de vrouwen raken geheel in zijn ban.  Lees verder »

Bij de Utrechtse theatergroep ’t Barre Land komt er geen regisseur aan te pas. Eigenzinnig als ze zijn, denken deze jonge spelers het met elkaar te kunnen klaren. Maar boven hun nieuwe productie ‘Platonov’ zweeft overduidelijk de geest van Jan Joris Lamers en met hem van heel Maatschappij Discordia, waarmee ’t Barre Land veel heeft samengewerkt.
Alleen die vormgeving al: houten klapstoeltjes aan de rand van het podium, een mooie parketvloer, lichtspots op het toneel, spelers die vanachter de coulissen tevreden naar hun companen kijken, bijzettafels vol mooi vormgegeven wodkaflessen. Smaakvol minimalisme, dat alle ruimte laat aan de toneelspelers.  Lees verder »

‘Anatol’ van Arthur Schnitzler is geen gemakkelijk stuk. Het wordt zelden gespeeld, enkele jaren geleden moest de toch voor geen kleintje vervaarde groep De Roovers het stuk na een hobbelige repetitieperiode afvoeren omdat de acteurs er geen vat op kregen. Nu brengt ’t Barre Land een versie die ook niet vlekkeloos loopt maar die toch laat zien dat Anatol tot een lekker speelbaar stuk kan worden gemaakt.  Lees verder »

In het totaal heb ik vier producties van ’t Barre Land gezien. Deze vier producties verschilden wat aanpak betreft wezenlijk van elkaar. Het is alsof het gezelschap iedere keer weer met een nieuwe speelstijl op de proppen komt. De voorkeur van het gezelschap lijkt dan ook uit te gaan naar moeilijk op te voeren toneelstukken die een individuele aanpak vereisen. De maatstaf die ’t Barre Land bij de opvoeringen aanhoudt lijkt daarbij bepaald te worden door het succes van hun vorige producties. In de loop der jaren heeft het gezelschap zo een repertoire opgebouwd dat grotendeels bestaat uit curieuze toneelklassiekers. Ook ‘Anatol’, een impressionistisch toneelstuk van Arthur Schnitzler uit 1893, is weer zo’n merkwaardige klassieker die vraagt om een aparte aanpak.  Lees verder »

't Barre Land, Queens Theatre Adelaide, March 14 - The 12 steps
RealTime, 17 maart 2000 - door Gail Priest

1989. First year drama school. Learning to hate Chekhov. They tell me it’s comedy. The 3 Sisters, The Cherry Orchard. “ I am a seagull.” I’m not laughing (or not when I’m supposed to anyway).

1991. Krakow.The Wedding.Chekhov in Polish. Hysterical. I start to wonder what’s been lost in translation.

2000. The Club, Adelaide. I am dancing like a Cossack, sweating out my drunkenness to the Romany band Fanfare Ciocarlia who have just run from the opening night of Langs de grote weg. Finally I understand Chekhov. It’s all about vodka.  Lees verder »

Martin Schouten zag Deconstructie op woensdag 14 november in de Toneelschuur in Haarlem en schreef over onze voorstelling in zijn Theaterdagboek voor TM:  Lees verder »