't Barre Land; toneelspelersgezelschap.

Op scène ligt een wiel aan de rechterkant, afgevallen van een speelgoedwagen, gestrand. Het publiek gaat zitten en ‘de Modernen’ opent op een rustig tempo. De spelers staan en zitten achterin met hun rug naar het publiek en het blijft een tijdje stil. Langzaam ontstaan de eerste impulsen, iemand kucht, er wordt gefluisterd, gezucht, iemand staat op, gaat weer zitten en na een tijdje het eerste woord.  Jan Joris zit in het midden en leest een fragment uit de krant, het gaat over subliminale gewaarwording en het supraliminale zelf. Er zijn boodschappen die te subtiel zijn om bewust te worden waargenomen maar die invloed hebben op onze waarneming en beleving. Naast hem blaast Miranda in een glas water als een soort van storm en zet daarmee een lijn in over Shakespeare.  Lees verder »

Donderdag, verkiezingsavond. Dit is de vierde avond dat ik de voorstelling zie. Een aantal dingen die ik in eerder verslagen beschreven heb, laat ik nu achterwege.
Opnieuw de zwart geklede groep tegen de achterwand. Veel tegenlicht. Op de vloer grote schaduwen vanuit het grit. De sfeer van een stille zomerdag in een bos. Gemummel en gemurmel, iets wat klinkt als een stemoefening. Stilte.
Jorn steekt schuin over, handen in de zak, kijkt om zich heen. Wisselt een blik met Matthias. Tegelijk beginnen ze te lopen. Matthias maakt een ommetje rond de tribune die los van de wand staat.
Beiden voegen zich weer bij de rest. Gefluister, overleg.  Lees verder »

HOW TIME FLIES...  Lees verder »

Voor het begin, als de acteurs zich verzamelen tegen de achterwand,  is er een opgewekte bedrijvigheid. Er is gepraat en gelach, ook bij het publiek dat binnenkomt. Voor het eerst passen niet alle mensen op de tribune en zitten er ook  mensen op het balkon.
Een stilte daalt in. Matthias komt als eerste naar voren plakt een stuk kauwgom op de zijwand.
Al snel volgen anderen. Miranda vult een glas met water en begint daarin te blazen, maar Annet en Jorn vinden het niet goed. Ze pakken haar het glas af. Ze geven het aan Matthias die het opdrinkt.  
Van twee kanten wordt Miranda een tinnen bakje aangeboden, Jorn wil haar een strooien hoed aanbieden, maar blijft twijfelend staan.    Lees verder »

De Modernen of Feitelijk, eigenlijk waarschijnlijk zijn we (≠ wij) met zijn (≠ z’n) allen Shakespeare (≠ Bacon) (7 VI, 2010, voorlopige inventarisatie van de feiten)(Toneel: toneel. Gelach. Positieve geluiden, vorige week, bij de première nog benoemd, overgaand in geroezemoes over voorwerpen en misdragingen. Of heb ik dat verkeerd verstaan? Heb je je pakkie al aan? Niet dat trage gedoe, hè? Hier achter ligt een groot struikelblok. Voor grensgevallen. O God. Dat je weet wie ik ben. Nee, precies. Dat is te donker. Wat is er nou zo modern? De inrichting in elk geval niet. Die is eerder rustiek te noemen. Veel eerlijk onbeschilderd hout.  Lees verder »

 Lees verder »

’t Barre Land, Maatschappij Discordia en diverse gasten vormen samen een  repertoiregezelschap. Een ensemble dat nieuwe voorstellingen in grote bezetting brengt, eerder gemaakt repertoire speelt en werken in ontwikkeling toont. Houdt voor meer nieuws de website www.dertienrijen.nl in de gaten.

Atelier van beeldend kunstenaar Jean Pougny/Iwan Puni/Ivan Puni (1894-1956).

De volgende citaten zijn ontleend aan Georg Christoph Lichtenbergs Gekleurde schaduwen

1.
Gisteren heb ik in Drurylane de voorstelling van Shakespeares As you like it bijgewoond, ik werd erheen gebracht door de favoriete page van de koning en van tevoren (dat wilde ik eigenlijk vertellen) voorgesteld aan de heer Garrick. Ik heb deze zonderlinge man nu dus niet alleen in zijn grootste rollen gezien, maar hem ook gesproken. Hij inviteerde me op de thee na de tweede akte in zijn kamer in het theater, maar door een misverstand van mijn begeleider werd dat niks, wat me zeer speet.

2.  Lees verder »